N’arpa për na tèra
Ël proget a nass da l’esperiensa murà ’nt cost ùltim des ani con ij musicant Bërton
con ij quaj i l’hai travajà e i son formame. Travajand con Dominig Bouchard, mi i
son rendume cont ëd la granda richëssa contnùa ’nt ël repertòri tradissional piemontèis,
a parte da la balada épica-lìrica fin-a ai repertòri pì conossù dël bal e dle canson
popolar an géner.
Ël sistema d’archeujta dle registrassion dij materiaj tradissionaj butà an at an
Bërtagna fin-a da la metà dël sécol passà a l’ha possame a fé un prim genérich censiment
ëd lòn ch’a esist an Piemont, dëscurvend parèj d’archivi pì o meno ’mportant e conossù.
L’archeujta përsonal e direta ’d testimonianse oraj, dàit e docomentassion a l’é
donca dventà na part integranta, se pa na fondamenta, ëd tut mè travaj, rivand a
dé concretëssa al proget con la produssion, a tut ancheuj, ëd tre CD che, bin partend
da la midema rèis, visadì registrassion originaj për sola vos o strument, a l’é spantiasse
e a l’é chërsù ’nt j’arangiament, ant j’orgànich e ’nt jë stij d’arferiment dovrà.
Da «Rèis», màire e essensial, as riva a «Teresa», andoa che j’arciam a la mùsica
dij nòstri di, al Pop al Jazz, e as capiss a la mùsica tradissional bërton-a, a son
pì che present an manera bondosa. Dit son, a l’é nen mia intension cola dë svòlge
n’atività filològica opura d’arserca académica, i resto e i veuj resté un musicista.
I l’hai avù ’l boneur ëd podèj conté s’na përsonal fnestra dël temp, da j’ani masnà
fin-a a l’adolessensa, ant la qual i l’hai vivù e respirà an manera direta la cultura
campagnin-a e soe tradission, la conossensa dla lenga e ’d tanti sò dialèt, ëd manere
’d dì, ëd conte, costume, përson-e, leu...
Tut sòn a va a gravé ’nt ël përfond su mia manera ’d rangé e ’d compon-e ansema a
mia stòria përsonal ëd «còse scotà». Costa mùsica a l’ha motobin da dì e da eufre,
la mia a l’é na manera, na propòsta, na possibilità; i spero ch’a na ven-o apress
d’àutri, consient ëd la grandëssa dël repertòri dë ’dnans al qual is trovoma al qual
a va sèmper dàit ël rispet e l’arconossensa.
